विषयसूची
हाम्रो कुरा
कथा/कविता
समीक्षा/बहस
ताङ्का/हाइकु
अङ्ग्रेजी कविता
साहित्य/इतिहास
कला/संस्कृति
पाहुना पातो
इजमाना डाइरेक्ट्री
रचना पठाउनुस्
सम्पर्क

कुराकानी

लेखन, ध्यान र उद्यमका सङ्गमः राजकणिर्कार घनश्याम

लेखनबाट म आफ्नो उत्साह तथा कौतूहलता बाँड्न चाहन्छु, विपश्यना ध्यानबाट मानसिक शान्ति पाउँछु र उद्यमबाट कर्मशील बन्न पाइरहेछु

कला

कलामा रमाउँदै कला

गोलो अनुहार अनि मिजासिली । बोलीमा नरम अनि ज्यादै मिलनसार पनि । भन्नुपर्दा कुनै पनि खोट छैन उनमा । भर्खर यौवनले धपक्क बलेकी उनी, शहरबजारमा विकेका आधा शरीर ढाक्ने लुगा भने पटक्कै मन पर्दैन ।

अङ्ग्रेजी कविता

We know that you are rich Krishna Prasai
Thesedays Sunny Gurung
The Golden Morning Laxmi Prasad Devkota
The Path of Truth and Peace Akash
Hunger of the millenium Shyam Rimal

अनलाइन पत्रिकाहरु

साहित्यिक पत्रिकाहरु

प्रवासी नेपाली

उपयोगी लिङ्कहरु

७ सेप्टेम्बर, २००८

We know that you are rich

Krishna Prasai

If you desire, you can buy the foreign lands,
If you think it necessary, you can abandon your motherland.
But in the name of our property
That you have thought to be worthless
We still have some baskets and bowls
And some old straw mats woven last winter.
And anything we call ours,
We have a sky,
Beneath which some mountains,
Some valleys and some hillocks of earth.
What to talk of threshing machines,
Basket ropes and huts �
We cannot sell even the tattered trousers
And our caps with holes.
We cannot abandon our passes, the snowy mountains
And the deities of marshes and fields.
When you think of love,
We love these things,
And we feel it important
In the sense that our poverty has embraced
The soil of this very land.
All right,
Let\'s stop talking about things within the land,
We\'ll talk about it some other day.
Now the time for election is coming closer,
Now is the time to ask for casting votes.
How strange you could be,
How could you be lost for so many days?
Hello, where are you right now?
Translated by : Dr. Tara Nath Sharma

तपाईको प्रतिक्रिया

i am very interested to human right books so please tell me where i can buy this book

dasharath prajapati|21-Jul-2010 15:29:33

raamro6 brother!
Gazal raamro laagho, marmasparchi laagho, sattyatattya darshaunu vayeko,
media maa haaldai garnuhos haamiley pani maukka paau6au paddna lai
thanks

chandrachetu|19-Jul-2010 14:44:40

heartly , I read your poem in fact you have written very sansetive and reality it now i am stay in afghanistha .i always rememer my country . really
if we want to do somthing everything is enough in our country.but
we think nothing in our country . and all youth see abroad . but we never think so we are nepali ,we have to love our culture and traditional . i have thought after returen from here i will stay in my nepal i do somthing for me and contry .

premi kanchha|29-Jun-2010 00:15:30

very nice gagal...i like it very much......malai pani sikna man lageko 6 k garne hola can you help me?

santosh lamichhane|25-Jun-2010 08:58:14

dolpa district samandhe ramra ramra phota haru rakhada ramro hune thiyo

TORAN BASNET|01-May-2010 08:15:22

ma laai hajur harukaa ( gajal) kabitaa ra tyastai
sampruna lek haru derai nai manparchha !

krishna|17-Apr-2010 04:39:19

tapaiko sadak kabita pdna paya khushi lagyo, tapaiko aaantin haraphko balatkar sabda aaalik malai napache jasto bhayo yo sabdalai khyal gari next word use garna paya ramro hunthyo ki...................?

hom wambule|17-Mar-2010 14:45:58

yakdam Ramro lagyo thakai ahileka netaharu ko rop rekha khicheko rahe6

Ranjana|17-Mar-2010 11:04:46

Sunnyji, it's a beautiful piece of art. A realistic picture of the cynical world. But the grammatical mistakes here and there? May be the editors overlooked them. Please tell them to edit the poem and upload once again. Good Luck!

Mahesh Paudyal Prarambha|05-Mar-2010 04:16:10

Thank you and your team for promoting santhali culture and program news in your online. I am intrested to send more news and update about santhali activities done by Nepal Santhal Adiwasi Uthan Sangh. So, how i can send these activities on your online. Please, I request to you for detail.Thanks.
with warm regards
shiv narayan chaudhary

Shiv Narayan Chaudhary|18-Jan-2010 11:56:26

tapaiko lekha padna paiyo khushi lagyo yasari nai tapaiko sahityik khurak padna pam thanks u............

shubha raj rai 'subas'|13-Jan-2010 06:09:11

एक अँजुली खुशी
अन्ना
काठमाडौं

* Email to friend
* Add to Bookmark
* Send your feedback
* Printer Friendly

वर्षौ देखि खोजिरहेको एक अँजुली खुशी थियो त्यो उसका लागि । मनमा आँधीबेहरी मात्र चलेन, त्यस खुशीका लागि उसले जीन्दगीका हरेक खुशी तुच्छ ठानिरहे । हिड्दै गरेको बाटो अचानक मोडिएको एउटा जटिल समयमा उसको रित्तो अँजुली भरिएको थियो खुशीले । आफ्नै आँखाबाट यति विघ्न खुशीहरु तप तप चुहिएर भरिएको थियो उसको अँजुली ।

विमानस्थलमा जहाज पर्खिरहेकी छ उ । मोवाईल लगातार बजिरहेको छ । उठाउन बिर्सिन्छे उ । छेउमा कोहि आएर भन्दैछ , "तपाईको फोन ? कानमा थापेर सुन्छे तर त्यसप्रति उसलाई कुनै चासो छैन । फोनमा आइरहन्छ आवाज " कविता जी तपाई स्टडीअब्रोड ह्वाईट हाउसमा आउनोस् है, तपाइको भिसा प्रोसेस मिलाउनु छ ।" तर उ नतमस्तक छे । आफैमा मख्ख र गदगद छे । त्यो खुशी कहि नपोखियोस् उ साच्चै होशियार हुन्छे ।

अस्तव्यस्त भएर असरल्ल छरिएका थिए उसका खुशी । कहिल्यै समेटिन नसक्ने ठान्थी उ त्यसलाई । छातीभरि वर्षौदेखि लुकेको एउटा अव्यक्त खुशी थियो त्यो, समयले अचानक व्यक्त गरिदिएको छ आज । वर्षौदेखि छटपटिएको, कचपटिएको, अधुरो र अपुरो एउटा खुशी, पूर्ण र शान्त भएर उसको सामुन्ने प्रकट भएको छ । मानौ त्यो थाहै न्पाइ अचानक वषिर्एको छ निरन्तर सावनको झरी जस्तै । त्यस झरीमा थुप्रै अदृष्य आवेगहरु उसले महशुस गर्न सकेकी छ र आफैलाई सम्हालीरहेकी छ । उसको ध्यान जहाज आईपुगे को ठूलो आवाजले तान्छ । उसले देख्छे जहाजबाट थुप्रै मान्छेहरु सेता पहिरनमा उत्रिदैछन् । ती स्वास्थ्यकर्मी हुन्, उसले लख काट्छे । हल्ला गर्दैछन् उनीहरु -त्यहाँ पुर्‍याईदियो भने त हामी आफै हैजा लागेर मर्छौ होला ।

अनि हाँसोको एउटा कोलाहल आवाज । उसलाई अनुमान लगाउँन गाह्रो पर्दैन । हिजोअस्ती समाचारमा पढेको कुराले उसलाई प्रष्ट्याईदिन्छ । यो तिनै स्वास्थ्यकर्मीको समुह हुनुपर्छ जागरकोट तिर लागेको, अनि किन फर्किदैछन् यी अहिले ? आज बिहान सम्म टिभीमा देखिएका ती अर्धचेतन मान्छेहरुलाई छोडेर यी के गर्न आए यहाँ ? उ प्रश्नवाचक दृष्टिपात गर्छे । सुन्दैछे उ तिनका कुरा - ओ हो हामी त सक्दैनौ जाजरकोट बस्न कसरी मान्छेहरु त्यहाँ बसेका छन् ।

उ अनुमान लगाउछे, सायद तिनीहरु त्यहाँ टिक्न नसकेर फर्किएका हुन् । "किन टिक्न सक्थे र तिनीहरु त्यहाँ ? त्यहाँ टिक्न त त्यहीको माटोमा जन्मिन पर्‍यो नी" उ एकैचोटी आफ्नो आँगन पुग्छे, बारिको कान्ला- कान्ला पुग्छे, माटोको सतहमाथि खडेरी लागेको महशुस गर्छे । फोनमा संगीतमयी धुन गुञ्जिन्छ उ झल्यास्स हुन्छे । अब उसलाई त्यो भाँडोसँग कुनै मोह छैन । झोलामा थन्क्याईदिन्छे त्यसलाई तर पनि त्यसले दुःख दिन छोडेन । नचाहेरै उठाई त्यसलाई कोहि भन्दै थियो- कविता जी तपाइको भिसाकाबारेमा हो, कुरा त सुन्नोस् " उसले स्वीच अफ गरिदिई । वर्षौ देखि उ त्यही वाक्य सुन्न तड्पिएकी थिइ, तर आज त्यसले उसको जीवनमा कुनै प्रभाव पार्न सकेन । जिन्दगीले कहाँ पुगेर गति बदलिदिन्छ थाहै नपाउँने गरी बदलिसकेको छ उसको जिवनगति पनि । ठिक एक साता अघि उसले अमेरिकामा वकिंग भिसा लागेको थाहा पाएकी हो । त्यति बेला उ सपनाको संसारमा पुग्ने चाहनाले उफि्रएकी थिइ । उसले ठानेकी थिई त्यो खुशी नै उसको जीवनको सबै भन्दा ठूलो खुशी हो तर होईन रहेछ । उ आकासमा छे हावा जसरी बगिरहेकी छे उ अहिले । वषौंपछि उ घर फर्किदै छे सधैंको लागि । आज विहान टिभी नखोलेको भए उसको जीवनले यसरी अर्को मोड लिने थिएन होला । धन्य ! सूचना प्रविधिको तिब्र विकासले गर्दा संसार कति सानो बनाईदिएको छ । तर पनि उसको जाजरकोटमा भने सिटामोल मात्र पनि छैन । अनि एक वर्ष देखि उसले खोजेको त्यो ठूलो खुशी "अमेरिकन भिसा " पनि तुच्छ हुन्छ उसको खुशीको अगाडि । आज उ आफू जन्मिएको, हुर्किएको र अक्षर सिकेको त्यस माटो छुन जाँदैछे । त्यसको अगाडि अरु सबै खुशी गौण ठानी उसले । ठिक एक दिन अघि उसको जिन्दगी के थियो । सोच के थियो ? समयको शक्तिशाली भूमिकालाई उसले स्वीकारीरही र पुगी एउटा भ्रमपूर्ण खुशीले उपि|mएको त्यस क्षणलाई खोतल्न ।

हो, गएको साता मात्र ! मोवाइलमा घण्टी बज्यो । लापरवाही साथ उसले उठाएकी थिई -कविताजी तपाईको भिसा लाग्यो ।

सुन्नासाथ ऊ एकपटक चिच्याई -आहा ! अनि देख्न थाली प्रकृति पनि उल्टो गतिमा हिडिरहेको । आकाश ऊ नजिक आउँदैछ, उ त्यसलाई छोइरहेकी छे, हिमाल केही फैलिदिन्छ उ त्यस माथि चढेर सारा देश हेरिरहेकी छ, सागर बग्दै आउँदैछ उसको समिपमा, ऊ सहजै त्यसमाथि तैरिदैछे र पारिपट्टी डुब्न लागेको घाम सुम्सुम्याउने अभ्यास गर्दैछे । तरङ्गति हुनपुग्छे उ आफैसँग । आफ्नै बशमा छैन उसको मन यतिखेर । खुशीले उसलाई अर्कै दुनियाँमा पुर्‍याएको छ । एकैचोटी ऊ आत्तिएर आईपुग्छे आफ्नो स्टडी रुममा । कम्प्युटर खोलेर सन्देश लेख्छे- 'सूर्य ! आज सबै भन्दा ठूलो खुशी पाएको छु ! अन्त्यमा भगवानले सुनेछन् । भिसा लाग्यो । मलाई थाहा छ तिमी यतिबेला मस्त निद्रामा छौ । मलाई कल गर है" खुशी बाड्न उसले साथीहरु भेला गरी मिठाई बाँडी र बाँडी आफ्नो जिन्दगीको उद्देश्य पनि ! त्यो सूर्य थियो । उसको खुशी । तीन वर्ष अघि अमेरिका पुगेर उसलाई मायाका सन्देश पढाईरहने एउटा पागल प्रेमी ! स्टाफ नर्स पढ्दा पढ्दै बाटो पर्खिरहने त्यस भद्र युवकले उसको सबै कुरा चोरिसकेको थियो । थाहै नपाई सूर्य उसको जीवनको हिस्सा बनेको थियो । उसैको लागि नर्सिङ्ग पढ्न जाँगर चलाएकी थिई उसले । कसैको प्रेरणा थियो भने त्यो सूर्य नै थियो । कसैको सहारा थियो भने ऊ बसेको त्यो सिङ्गो घर जहाँ उ सातवर्ष अघि त्यस घरकी मालिकनीसँग केही सर्तमा त्यहाँ आएकी थिई । एकपल्ट आफ्नो धरातल सम्भिmन पुग्छे उ । 'कस्तेा दुखको जीवन छ

जाजरकोटमा । बाँच्नै नसकिने । खानकै लागि मरिमेट्नु पर्ने ।' एसएलसी जिल्ला टप नगरेकी भए उ यतिखेर त्यस रुखो भूमिमा के गर्दै हुन्थी आफै सोच्न सकिरहेकी छैन । अनिश्चित भविष्यप्रति अल्झिरहेका बेला छिमेकी लाहुरेनीले उसका छोराछोरी पढाइदिन आग्रह नगरेकी भए आज उ यस ठाउँमा हुने थिइन भन्ने तथ्यलाई उसले मनन् गरिरही । लाहुरेनीको पछि लागेर राजधानी आइपुग्दा अब के गर्ने उसको चिन्ता बढेको थियो । त्यही टीभीले छात्रवृत्तिको सूचना निकालेको भरमा उसले नर्सिङ्ग पढ्ने मौका पाएकी हो । लाहुरेनीले विहेका बारेमा घचघच्याई रहँदा उ भने सुर्यको त्यही आवाज सुन्न पुग्थी । 'कविता बिई नर्सिङ्ग गर्‍यौं भने अमेरिकामा वर्किङ्ग भिसा मिलाउन सकिन्छ" । एउटै मात्र उद्देश्य थियो उसको -पढ्ने । पढाई सकेर ऊ भिसाका लागि दौडिरहेकी थिई । कहिले कहाँ त कहिले कहाँ ।

आखिर उसलाई पुग्नु थियो सपनाको संसार जहा उसको आफ्नो दुनियाँ छ, अर्थात सूर्य । अनि सूर्यको त्यस परिवारको सदस्य बन्ने अभ्यासमा सबै कुरा सिक्दै गई । ड्राइभिङ्ग, स्वीमिङ्ग, नृत्य, पाकशिक्षा अब उसले नसिकी नहुने कुरा ठान्थी ऊ । कहिलेकाही ऊ निक्कै ठूलो खाल्डोमा खस्न लागेको ठान्थी आफूलाई । त्यस सम्भ्रान्त परिवारप्रति उसलाई कुनै चाहना छैन ती सबै उसले सूर्यका लागि गरेकी हो । कहिलेकाहीँ आफ्नै प्रेम ऊ गलत कदम ठान्थी त्यतिबेला सूर्यले सम्झाएको हुन्थ्यो 'हेर कविता यो त भगवानको देन हो" एउटा अबोध, निर्दोष बालकले जस्तै बोलेका सूर्यका वाक्यले उसलाई विचलित बनाउथ्यो । अनि विज्ञान र समाजको लेखाजोखा गरेर ऊ भौतिकवादका कुरा अघि सार्थी । तर सूर्य झन बहकिदै जान्थ्यो - तिमी कसरी विरामीको सेवा गर्छ्यौ ? कहिलेकाहिँ त तिमीसँग मुटु नै छैन कि जस्तो लाग्छ ।

त्यतिबेला खितिती हाँसेर कुरा टार्थी तर जब ऊ मध्यरातमा व्यूझिन्थी सूर्यको त्यो वाक्यले उसलाई असाध्यै गाल्थ्यो । सूर्यको त्यही निर्दोष, अबोध, भोलाभालापनलई उसले माया गरेकी थिई । सूर्य विदेश गएपछि उसलाई शून्य भएको थियो । जाने अघिल्लो दिन ऊ सूर्यका कुरा सुन्दै थिई "तिमीले बिई नर्सिङ्ग गर्‍यौं भने मलाई तिमीप्रति गर्व गर्ने ठाउँ हुन्छ । तर तिमीले आफ्नो लागि नै यो गर्नु पर्छ । त्यहाँ सजिलै काम पाउन सकिन्छ।"

भिसा लागेको खुशीले रातभरी उ निर्धाइन । कहिले विहान हुन्छ भन्ने लागि रह्यो । लाहुरेनी देश बाहिर भएकाले उसले त्यो खबर सुनाउने मान्छे भनेको उसका साथीहरु मात्र थिए । खुशी बाँड्ने बहानामा उसले सूर्यको नाउ लिइरही । बधाई पाइरही । मिठाईको प्याकेट उसको हातमा देखेर उसको खुशीको अन्दाज लगाउनेले भन्ने गर्थे "अब तैँले देशको माया मार्ने भईस" । खुशी त बाँड्नै पर्छ, उ छिमेकी कहाँ पुगी । 'कस्तो महल हो यो, सबैतिर सुन्यताले आफैलाई खाउला झै गर्छ ।' उ गेट खोलेर भित्र पसी तर उसले सोचे जस्तो एकान्त थिएन आज त्यहाँ । धेरै मान्छे जम्मा भएका छन् । ऊ खुशी भई । सजिलै घरका मान्छेसँग भेट हुने पर्‍यो भनेर उ अघि बढी । त्यो घरको हुकुम चलाउने मुमा -हजुरआमा) छेउ पुगेर ऊ निहुरी ।

- कविता तिमी कति भाग्यमानी कस्तो समयमा आईपुग्यौं । हेर न आज सूर्यको केटीका बारेमा छलफल भएको हो । ठूलै रमाइलो थियो, आउ खुशीयालीमा तिमी पनि केही खाउँ ।

ऊ झरनाबाट एक्कासी खस्न पुगी । उसको हातको मिठाईहरु सबै झरेर पोखिए । निहुरिएर उ त्यसलाई टिप्न थाली । फोटोमा सूर्य एक अपरिचित केटीसँग दुवोको माला लगाएर भित्तामा झुन्डिएको छ ।

ऊ सुन्दैथिई -सूर्यको साथी हो नी, यिनीहरु खेल्दा पनि बिहेको खेल खेल्थे सानोमा ।सूर्य त नाई भन्दै थियो ......... ।

अरु कुरा उसले सुनिन । सूर्यको खुशीमा उ पनि सामेल भई आखिर ! मुखमा सुगन हालेर उसले सूर्यलाई शुभकामना दिइरही ।

कम्प्युटर खोलेर इनबक्स हेर्न थाली । सूर्यले लेखेको छ "कविता मलाई माफ गरिदेउ है । " सायद आज ऊ त्यस घरमा नपुगेकी भए सूर्यको त्यो वाक्यले उसलाई अर्कै मोडमा पुर्‍याउँथ्यो । सूर्यको त्यो अवोधपनलाई उसले फेरि पनि माया गरीरही । आफ्नो हुकुमी बाबुका सामुन्ने निन्याउरो अनुहारमा सुर्यलाई देखि उसले । कसरी सूर्यले यसलाई स्वीकार गर्दै गयो होला ? उ प्रश्नमाथि प्रश्न छर्न थाली । तर अब के गर्ने ? हिजोको खुशी अचानक ध्वस्त भएको छ । युद्ध पछिको मैदान भएको छ उसको दिनचर्या यतिखेर । टिभी खोलेर समाचार हेर्न बसी ।

पहिरोमा मान्छेहरु विचल्ली परेका छन् । घरबार विहीन भएका छन् । ऊ एक पल्ट आफ्नै जाजरकोट पुग्छे । सँधै खाद्यान्नको अभाव । सरकारले चामल पठाउछ भनेर पर्खिएर बसेका गरीव, निरीह अनुहार उसका अगाडि आइरहे । अचानक टीभीमा अर्कै दृष्य बदलिन्छ । थप सात जनाको मृत्यु ! यसपाली जाजरकोटमा झाडापखालाबाट मर्नेको संख्या धेरै पुग्यो । ऊ झस्केर उठी । उसको आँखाले देख्दै छ -उ पिठ्यूमा आमालाई बोकेर स्वास्थ्य सिविरतिर उकालो चढ्दैछे । सुस्ताएको उसको अनुहार अनि आफ्नो पछि पछि सानो भाई ! मुटु छामेर हेरिरहन्छे । त्यो दृश्य शिविरमा सुताईका धेरै मान्छेहरु ! आधा त लास जस्तै छन्, सायद मरेका हुन् या मर्नका लागि त्यहाँ आईपुगेका हुन्, मर्नका लागि ती बाँचिरहेका हुन् या बाँच्नका लागि मरिरहेका हुन्, उसले भेउ पाउन सकिरहेकी छैन । सुकिला लुगा लगाउनेहरु यताउता गर्दैछन् । दृश्य बदलिए पनि तीनै अनुहार, चाउरिएका, उदासिएका, निस्सासिएका अध्यारोमा उसले देखिरही । उ सुन्दैछे, दृश्यमा खल्याङ्ग बल्याङ्ग छ । हेलिकोप्टर आउँदै छ, औषधि र खाद्यान्न लिएर । त्यसैमा फर्किने योजना बुन्दैछन्, केही । ती यतैबाट गएका हुनुपर्छ । उसलाई स्पष्ट हुन सजिलो बनाइदियो तीनका आक्रोशले । ती फर्किने चाँजोपाँजो मिलाउँदै रहेछन् । दृश्य बदलियो, उसले देखि, सास फेरेर बाँचिरहेका केही अनुहार । सहारा खोजिरहेका उदासी आँखाहरु । मुख सुकेर बोल्न नसकेका अव्यक्त आवाजहरु । केही भन्न खोजिरहेका प्रश्नवाचक आँखाहरु । हात पसारेर जिन्दगीको भिख मागिरहेका माग्नेहरु ।

ऊ घाँटी समात्छे आफ्नो । गला अवरुद्ध भएको छ । सायद त्यो पीडा हो या क्रन्दन हो । ऊ देख्न थाल्छे त्यस चलायमान चित्रमा उसले सम्भिmन सक्ने अनुहारहरु । आफ्नी आमा, छिमेकी काका, पल्लो गाउँकी धमिनी, अन्तरे मामा, ठुली फुपु, मानेदर्जी, आफ्नै बडाबा, पसले फुपा , मितिनी दिदी र उसकी टुहुरी छोरी ! कोही त छैनन् अब गाउँमा । सबैलाई हैजाले लग्यो क्यारे ! या त ती चिहान नजिकै एक्लै - एक्लै लडेका हुनुपर्छ या त ती मर्नका लागि कहीँ सुस्तरी स्वास फेरिरहेका हुनुपर्छ । उ आत्तिदै उठ्छे ।

जीन्दगीमा कहिल्यै केही यसरी वितेको थिएन उसका लागि तर आज वित्न लाग्दैछ । दराजमा कोचेको एउटा ठूलो झोलामा उ के के खाँद्दैछ उसैलाई थाहा छैन । भरिएको गला त आखिर सुस्ताउन खोजिरहन्छ । त्यसले बाटो खोज्दै भक्कानो छुटाउँदैछ ! र ऊ रुन्छे सुस्ताउने गरी । एउटा स्वस्फुर्त अठोटले उसको मन बदलिएकोछ र उचाल्छे झोला । यतिबेला ऊ सम्भिmदै छे -यो त विदेश जानका लागि किनेको झोला हो । झोला किन्न जाँदा उसलाई साथीले भनेकी थिई - कविता तँ विदेश जाँदैछेस ! हेर देशलाई तँ चाहिएको छ ।" ऊ मुस्कुराउँछे । खुसीका आशु चुहिदैछन् तपतप ! ऊ थाप्छे अँजुली ।

- कति मूल्यवान छ यो खुशी ! अहँ म देश छोडेर कतै जान्न र जान पनि त सक्दिन

अनि निस्किन्छे ऊ ठूलो झोला र एक अँजुली खुशी लिएर जाजरकोटको यात्रामा । आज उसलाई खोजेको छ आफ्नै जाजरकोटले । 'खुशी त पानीको फोका जस्तो न हो, कति सजिलै फुटिदिन्छ । तर त्यो खुशी कहिकतै फुट्न दिने छैन' उ होरियार हुन्छे । जहाज आकासमा छ , उ आकाशबाट चिहाउँदैछे धर्तीमा । उसले थापेको आँजुलीमा आफ्नै अनुहार देखि उसले । कति सङ्गलो छ आँशु साच्चै निश्चल, निर्मल, निष्कपट ।

|07-Jan-2010 09:54:38

thanks too much,Narendra sir,this is a nice story about the struggle of life which had done by an ordinary lady, the article is very educational, i think we should learn to respect the unique personality.

narayan bhandari|03-Dec-2009 17:42:13

i like this poem true on the country sistutation

sajjan kumar shrestha|02-Dec-2009 09:31:49

Jhanda Paribartan Hoina Yo Deshka Partyko Nam Paribartan Garnu Parchha, Kina abahane Ti Sabai Kuheka Partyharule Ahilesamma Deshma Kunai Paribartan Lyauna Sakena Aani Tyo Naya Partma Naya Pustaka Neta Hunnnnuuu Parchha Baki SAB outtttt

Raag|24-Nov-2009 03:08:29

ekdamai yathartha ra samasamayik kabita thank u dr madhu.

satya|23-Nov-2009 16:50:29

yastee naree lai nepal le samman na garnu nepal ko eizzat haina

rajendra|15-Nov-2009 15:00:00

It is good news. Such kind of personality should keep in Nepal in respective eway and should use his talent in national development.

karan|15-Nov-2009 12:26:47

madhu dai ko rachana sarai ramro lagyo.thank you

Adarsha Pradhan|06-Nov-2009 06:53:14

uni desh premi kabi rahay chhan///

ANANDASINGH BANIYA|25-Oct-2009 18:43:12

yeshma yethartha chha,dhanyabad///

ANANDASINGH BANIYA|20-Oct-2009 19:00:54

yeshma yethartha chha,dhanyabad///

ANANDASINGH BANIYA|20-Oct-2009 19:00:54

yeshma yethartha chha,dhanyabad///

ANANDASINGH BANIYA|20-Oct-2009 19:00:42

samaye anusarko kabita cha.ramro lagyo.

Sandip K Shrestha|07-Oct-2009 15:57:52

thanku bhagbatji safltako sekar chano

mahendra bhandari|06-Oct-2009 10:44:07

yogagl molaidharaimonporreu

mahendra bhandari|06-Oct-2009 10:29:37

Hi frn Sunny G! U have written a very good piece of poetry,keep it up.

Ashok Parthiv Tamang|20-Sep-2009 15:32:31

Rakeshji,
I like this satiric poem; keep on writing.

bheshraj|18-Sep-2009 22:26:33

chautara banaune chalan raima matra nabhaera limbu tyastai tamang sherpa jaati haruma pani rahadai aaeko chha ra yo lekhna padna jaanne hunu agadi chalan bhaeko hunu parchha mathi ullekhit khotang sader mukaam jaane batoma 2047 ko chautara dekhna sakinchha bhannu hijo astiko naya kura ho tyaha derai purana chautara haru bhetinchhan . yo kina purano chalan ho bhanna sakinchha bhane chaudhau kirati raja jite dastiko palaama lumbinima lekheko silalekh painchha .

sejong|07-Sep-2009 12:28:21

Thank you. best.

chandra prasad neupane|02-Aug-2009 16:44:45

MALAI PANI EKDAMAI RAMRO LAGYO FRIENDS YESTAI ARU PANI NIKALNU ALBUM HAI DHANYABAD !

JIVAN JOG PUN|27-Jul-2009 21:55:22

nice to here such a cute messg from a 2 lady from al the way east urlabari,[rajghat]...actually im too from urlabari,rajghat [sisauli] ehhe...i think i know u ppl,...anyway all da good bless for u two sisters.may success embrace ur every steps...take care hai

manoz limbu [hongkong]|27-Jul-2009 03:29:24

Namasker didi Yo album Maile thori visual pani herako theya ra geet pani suneko theya yak dam ramro chha ra hami le pani bgaune absar dinu bhayama ramro huntheyo khai tyo album bajar ma aayako chhainara ? la ta best of luck

Ganesh gurung|09-May-2009 03:03:50

Ganesh gurung|09-May-2009 03:03:29

hi dear sir me lalith from dubai sir im very happy here to read you poem and feeling.realy sir here i have no bounds to say you how much happy to read your poem.really i would like to say heartly thanx wish you all the best god save you for ever,.bye....

lalit roy|08-May-2009 12:03:28

firstly i wish your sucessfully life in singing .ra tapain haru 2bai jana ko plan haru saphal rahos Life is fild of struggle k i am so happy tapain haru ko himat dakhara dridh chana nai saphalta ko bato ho jasto lag6 hai malai ta so yojana ra tTara g hajur haru ko album ramrai selling hos ra ma pani yeuta Rj bhayako nata le .can u send me your album? yedi tapain le send garnu bho bhane hamile programme ma play gari kahi help garna sakthau ki or Radio Kohalpur Fm 101.2 mhz ma la. At last i want to say best of luck for golden future.

amrit poudel|07-May-2009 12:21:09

Story is very good.

Sudip Khatiwada|25-Apr-2009 15:00:10

sa re ga pa star saangitik karyakaram hun lageko khabar pader 1dam khusi lagyo,yo karyakarmle desma 6rier raheka harek partibha harulai ujagar garne kam garhe6.tar dukhako kura yo karyakaram net ko kunai side marfat hern pain6 ki paudain?kirpaya jawaf ko partikshama hune6u,anta ma yo karyakaram ko safalta ko kamna gardai bida,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

suresh kham mgr|17-Apr-2009 21:33:56

Hi friends how r u?i'm so happy because your try is good,at last best of luck la.

chandra magar|04-Apr-2009 18:02:03

Hi friends how r u?i'm so happy because your try is good,at last best of luck la.

chandra magar|04-Apr-2009 18:01:03

i'm so happy,kinki tapaiharuko prayas ramro chha la.at last best of lock la.

chandra magar|04-Apr-2009 12:13:09

Good job.Keep it up!Wish u all the best for ur album.Finally,I'd like to say life is struggle n struggle is life.

Roman Kumar Rai|22-Mar-2009 19:57:58

Yojana ani tara bahini badhai chha. Sarai khushi lagyo. Safalta ko kamana garchhu. Albom hit hos. Git sarai ramro lagyo.

Bishnu gautam|22-Mar-2009 11:58:01

HELLO, MA HIM PRASAD MERO GHAR BAGLUNG HO. RA MA QATAR AEKO 3 BARSHA BHAYO. RA MAILE ENTERNETMA MESSAGE LEKHNE THAU PAERA LEKHEKO CHHU. BINKI FERI. THANK YOU.
FROM DOHA QATAR.

HIM PRASAD|03-Mar-2009 14:01:15

GAZAL BASTABMA GAZAL BANEKO CHHA ..SABDA SAMYOJAN.ANUPRAS MITHO CHHA....YESTAI SUNDAR GAZAL FERI FERI PADNA PAU TAPAIKO KALAM BAAT SABHAR BHAYEKA!!

anuj|14-Feb-2009 08:39:04

yeuta kabita jo aafaima hamrai anubhut jindagi ho...tyo sabdachitrama utarnu bhayeko chha ...sanchai !kabita saral ra saras chha hami yestai kabita bhitra aafulai atauna sakchhau matrai!

anuj|14-Feb-2009 07:50:36

i wish tara limbu&yonjana puri succes life &best of lock for your new album

deepen limbu|05-Feb-2009 08:19:40

ITS REALLY GLAD TO SEE THIS NEWS
BEST OF LUCK TO THEM HEARTLY
I PROMISE ILL BUY UR ALBUM AFTER PUBLISH

niraj sharma|24-Jan-2009 16:38:59

It makes so happy to all Magars. I don't understand, why leading national daily newspapers are not publishing this news?

Shiva Thapa Magar|11-Jan-2009 13:59:00

Dear Bandhu,

Could you please alllow me to join in Competition< This is Laxman Sagar creating Literature since 2048 from Dang.

I am the 03 person in Rapti Gazal History from Dang.
Now i m in Dubai and please note that we are keeping and continuing the Creation

Laxman Sagar +971-50-2369 227 , +971-55-2369 227
www.gargashme.com
Dubai UAE

Mr Laxman Sagar Shah|30-Dec-2008 10:12:59

l wish too your,suscces life.and best of lock for your new album.

shasi lama|28-Dec-2008 13:19:18

keep it up

KAILASH K. C|25-Dec-2008 06:18:11

hi sir im hari karki from israel i've been working here since two years.i read ur poem & i loved it because its exactly matched with my feelings.generally people use to forget their back life when they gain somthing new , that means people go abroad ,begin to learn their culture & forget their culture. in my experience here in israel i found so many nepali people who came here to work to make some money & to go back to nepal but as they began to learn israeli culture they began to hate nepali culture they hate nepal they don't wanna go back to nepal.i say we should be satisfied with what we have lest it brings big trouble in our life.
thank u
hari karki I.Sc (CCT dharan)

Hari Karki|10-Dec-2008 20:38:17

sankuchit bhawana ra paisa nai sabaibhanda thoolo thanne sthapit kehi sangeetkarmi haruko agaadi chunauti diyara sabaiko samu jhulkina sakekoma ma jasto 30 barsa bhanda pani agadi geet rachana garera sabaile ramro bhanda bhandai pani lukera raheko byaktilai pani aashako ujyalo katai tadha tadha chamkina lagejasto anubhab bhairahechha / Tara ra Yojana dubai bhiniharulai mero sujhab chha swarthi sansarbata tadha rahera awasyakiya swarthalai matra abalamban gari afno kala yatralai nirantar aghi badhaunuhos bhanne kamana gardachhu / dhanyawad / hal carebiyan muluk

Neerman Mahat|06-Dec-2008 18:35:50

i appreciate your gajal very much
i like the way you have given a glimpse of tatein this
keep it up
hope to read more

nayan|29-Nov-2008 18:34:36

डा श्रेष्ठको लेख गाँउ खाने कथा जस्तो सुन्दर छ तर साहित्यको होइन इतिहासको अध्यायन गरेर, हजारौ बर्षघिको कल्पना गर्नु भन्दा दुइ अढाइ सयबर्षअघि सम्मको इतिहास मात्र पढ्नु भएको भए यो सास्कृतिक सद्भाव उपर ठूलो गल्ति वहाले गर्नुहुने थिएन । श्रेष्ठ जी अबको किरातहरुलाई तपाइको लोक कथा आवश्यक छैन । सायद दशै अनि धर्मबाट हुदै आएको शोषणको बारे जो कोहि जनजातिलाई सोध्नुहोस ।

फूलकुमार खे�|02-Oct-2008 22:32:29

धन्यवाद आचार्य ज्यू वास्तुको बारेमा जानकारी दिनु भएकोमा | आचार्य ज्यू हजुर सँग विन्ति छ कि श्राद्ध किन गरिन्छ ? यस्को बारेमा पनि प्रकाश पारि दिनु होला

madan & ram|25-Sep-2008 13:29:04

dear kartikeya ji,
long time no see,can you plz visit www.ausnepalnews.com and send me mail.we can promote this site vise versa.article is good.
plz send me mail once.

bhimsen sapkota|17-Sep-2008 00:50:55

Mukhiyaji is an artist. He has contributed much in cartoon creation also. Since 4 decades he has contributed in the given field. He is one of the senior cartoonist among Balaram Thapa, Durga Baral and Mohan Shyam Maharjan.

rkpanday|09-Sep-2008 14:56:51

तपाईको प्रतिक्रिया

Thesedays

The Golden Morning

The Path of Truth and Peace

Hunger of the millenium